غزل شمارهٔ ۴۲۱۵

برداشت: گروهی که در برابر فنا و زوال تلاش می‌کنند، مانند موج‌هایی که به سطح آب می‌زنند، می‌کوشند تا به زندگی و بقا دست یابند.

برداشت: در جمعی که مردان دلیر و آزمایش‌گر حضور دارند، دور جام به مرکز توجه ما می‌رسد.

برداشت: هر قطره ای از این آب می‌تواند پرده‌ای از خواب را کنار بزند و بر سرنوشت نامشخص و خفته تاثیر بگذارد، اگر این آب حیات‌بخش باشد.

برداشت: اگر لقمه‌ای بر سفره‌ی انسان‌های روشن‌دل باشد، ذرات آن از تابش همت و اراده‌ی آن‌ها به صدا در می‌آیند.

برداشت: اگر انتقاد و سرزنش به افرادی که در روشن‌فکری و نیکی هستند برسد، آن‌ها با گرمی و آرامش به استقبال آن می‌روند و در فضایی دوستانه و صمیمی با آن برخورد می‌کنند.

برداشت: گروهی که از سرنوشت ناخوشایند شکایت می‌کنند، غافل از این هستند که تقدیر الهی مانند شمشیری تیز و زهرآگین عمل می‌کند.

برداشت: ما نامه‌ای از دل خود داریم که از هر سیاهی تیره‌تر است. چه کسی آن را به تأیید بر روی کاغذ ما خواهد زد؟

برداشت: کسانی که سخنان سخت و تند به بی‌پناهان می‌زنند، به همان اندازه بی‌رحمانه دل‌های دیگران را با سنگ می‌شکنند.