غزل شمارهٔ ۴۲۱۴

برداشت: وقتی انسان به هدفش می‌رسد و در این دنیای فانی به آرامش می‌رسد، دیگر از هیچ طرف صدای غمی به گوش نمی‌رسد.

برداشت: ناله و فریاد تو از آتش درون به دور افکنده شده است. پس از آن، مراقب باش که اگر خود را به حالت سوخته در نیاوری، این فریاد و ناله بلند خواهد شد.

برداشت: با اراده و عزم قوی، آسیب‌ها کم به سراغ کسی می‌آید که مانند عقاب، لانه‌اش در ارتفاعات بلند است.

برداشت: قبل از آنکه کعبه به محل بوسیدن مردم تبدیل شود، صدای بوسه‌ها از آن درگاه بلند بوده است.

برداشت: او ابروهای باریک و زیبایی دارد، مژه‌هایش بازیگوش و دلربا هستند، نگاهش فریبنده و دلنشین است. همچنین قامتش بلند و دست‌هایش نیز کشیده و زیبا به نظر می‌رسند.

برداشت: نباید به‌طور ناگهانی در برابر انصاف و جوانمردی واکنش نشان دهیم. ای باغبان، دیوار باغ را بالا نبر؛ این کار درست نیست.

برداشت: اگر کسی فقط به گفتن از سخاوت و generosity بپردازد، در واقع نشان‌دهنده ضعف و ناتوانی اوست. زیرا انسان‌های بزرگ و دارای همت بلند، به جای سخن گفتن، عمل می‌کنند و نیازی به bragging ندارند.

برداشت: امروز دیگر اثری از عشق و جنون نیست؛ عقل همیشه به خاطر این کاروان بزرگ در آتش سوخته بود.

برداشت: زمانی که لاله‌ی داغدار به سوگ نشسته است، در هر جا که برود، صدای فغان و ناله‌ای از قلم صائب بلند می‌شود.