غزل شمارهٔ ۴۲۰۸

برداشت: محبت و دوستی با عاشقان باعث می‌شود که حتی آن‌هایی که در زندگی پر از خطر و وحشت هستند، احساس آرامش و امنیت کنند. به عبارت دیگر، عشق می‌تواند ترس‌ها و نگرانی‌ها را از بین ببرد و انسان‌ها را به آرامش برساند.

برداشت: از انسان‌های با فضیلت، شایسته نیست که خود را از زیبایی‌ها دور کنند؛ گل در برابر نسیم زد و خورد نمی‌کند و بویی که دارد را از کسی پنهان نمی‌سازد.

برداشت: هر دلی که به یاد تو از سینه‌اش جدا شود، مانند بویی که از نافه برمی‌خیزد و به آهو بازگردد، هرگز به سراغ تو برنمی‌گردد.

برداشت: در نظر خداشناس، سنگ و جواهر از نظر ارزش یکی هستند و میزان عدالت هیچ تمایلی به یک سمت ندارد.

برداشت: در توانایی افراد برای موفقیت، مهم‌تر از سلاح و ابزار، دید و نگرش آن‌هاست. آنچه که با چشم دیده می‌شود، گاهی تأثیر بیشتری از آنچه به دست می‌آید، دارد.

برداشت: اقبال و خوش‌شانسی در زندگی به شانس و شرایط بستگی دارد و کامیابی دولت به درخواست و خواهش از کسی وابسته نیست.

برداشت: آب مانند نخل در بیابان از باران می‌رسد و کسی که به هر جایی توجه نکند، به آن آب دسترسی نخواهد داشت.

برداشت: آب زلال از جایی که سرچشمه می‌گیرد به حرکت خود ادامه می‌دهد، اما شخصی که در این مسیر گام می‌نهد، خود را به زحمت نمی‌اندازد.

برداشت: وقتی که حسن زیبایی خود را به نمایش می‌گذارد، تاثیرش بر دیگران به اندازه‌ای است که حتی نیازی به حرکت یا اقدام خاصی ندارد. به عبارتی، تنها با نمایاندن زیبایی‌اش، می‌تواند تاثیرگذار باشد و کارش در سطحی فراتر از یک برخورد فیزیکی است.