غزل شمارهٔ ۴۲۰۷

برداشت: عاشق از خطرات و تماشا نمی‌ترسد و همچون سمندر که در آتش می‌سوزد، از عشق و احساسات خود دوری نمی‌کند.

برداشت: عارف از دیدن زیبایی‌های دنیا بی‌نیاز است و به جای توجه به چیزهای ظاهری، مانند شراب در جام، به عمق و حقیقت می‌نگرد.

برداشت: نمی‌توان کسی را که لحظه‌ای منتظر دیدار معشوق است با آب فریب داد، زیرا چشم عاشق به چشمه کوثر دوخته شده و فقط به آن می‌اندیشد.

برداشت: عشقی که در دل احساس می‌شود، آن‌قدر ارزشمند و عمیق است که نمی‌توان آن را با هیچ چیزی مانند آفتاب و ماه مقایسه کرد.

برداشت: نقصان به کمال تبدیل می‌شود و از طلای اصلی ترکیب‌های ناپخته تنها اشکالی ایجاد می‌شود که قیمت آن به اندازه عنبر هم نمی‌ارزد.

برداشت: وقتی که تاریکی از دل نمی‌رود و غم و اندوه مانند داغی بر دل نشسته، حتی اگر شراب هم نوشیده شود، خوبی و سرخی نمی‌تواند دل را شاد کند.

برداشت: کسیکه مانند برق تند و سریع است، با تفکر تیز و آتشینش، نمی‌تواند تحت تاثیر گروه‌های بی‌فکر و ناتوان قرار گیرد.

برداشت: من با تمام وجودم فریاد می‌زنم و حال نزارم را بیان می‌کنم، اما درخت صنوبر با صد دل شکسته و غمگین خود صدا نمی‌زند.

برداشت: پیشرفت و کارهای بزرگ در برابر ظالمان و ناعدالتی‌ها، گاهی اوقات بسیار دشوار و زمان‌بر است. حتی کوچک‌ترین اقدامات نیز برای تغییر وضع موجود کافی نیستند و نمی‌توانند تاثیر بزرگی بگذارند.

برداشت: تا زمانی که بر سنگ شفاف آب به لب تر زدن نپردازد، سکندر از آب خضر بهره‌مند نخواهد شد.

برداشت: از دل روشنایی و احساسات عمیق، تفکر و اندیشه بیشتری حاصل می‌شود؛ این چراغ در برابر طوفان و بادهای سخت، نمی‌تواند خاموش شود.

برداشت: تصفیه قلب از آرزوها کار دشواری است، زیرا برای درمان ریشه، جوهر به تنهایی مؤثر نیست.

برداشت: اگر کسی در دلش امیدی به کسی پیدا کند، به هر دروازه‌ای نمی‌رود و از هر کسی درخواست نمی‌کند.