غزل شمارهٔ ۴۲۰۶

برداشت: زاهد که به دنیا و زیبایی‌های آن بی‌علاقه است، تمایلی به امیدواری و جست‌وجو به سوی چیزهای بلندتر و معنوی ندارد. این رود خشک نیز قادر نیست به سمت دریا برود و از محدودیت‌های خود فراتر برود.

برداشت: زاهد سختگیر از فشار عشق آزاد و راحت است و به سمت دلخواهش، یعنی آزادی و عشق، قدم نمی‌گذارد.

برداشت: در قیامت، کسانی که پشت به دنیا نمی‌کنند، به سختی و به صورت معکوس به آنچه از دست داده‌اند، نگاه می‌کنند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند دل ما را با غم‌هایش بشکند، چون ما از عشق و شوری همچون فیل مست که به کعبه نزدیک نمی‌شود، دوریم و بی‌خیال مشکلات هستیم.

برداشت: اگر تلاش نکنی و برای خودت برنامه‌ای نداشته باشی، حتی کوچک‌ترین موجودات نیز به تو رحم نخواهند کرد.

برداشت: طبیب بیهوده به دل ما دست می‌زند و راهی برای درمان درد و طغیانی که داریم، پیدا نمی‌کند.

برداشت: اگر بخواهیم درد دل را درمان کنیم، بهتر است با صحبت کردن درباره آن بهبودش بخشیم؛ چرا که تنها یک معجزه‌گر نمی‌تواند این مشکل را حل کند.

برداشت: مریم، با نوری که از عشق و مهربانی خود ساطع می‌کند، نمی‌تواند مسیحی را از آسمان به زمین بیاورد.

برداشت: در زیر سایه حمایت عشق، زندگی ما سرشار از قوت و نیرو است و غم‌های دنیایی نمی‌توانند ما را ضعیف کنند.

برداشت: جز درد و اندوه و شکستگی چیزی از کار ما حل نمی‌شود و هیچ کمکی به ما نمی‌کند.

برداشت: غبار موجود در دل ما که مشکل‌پسند است، شعلۀ احساسی است که حتی دیده‌ای که بینا باشد، نمی‌تواند آن را درک کند.