غزل شمارهٔ ۴۲۰۴

برداشت: اگرچه محبوب ما در همه جا خود را نشان می‌دهد، نمی‌توان با قاطعیت گفت که او کجا بیشتر خود را آشکار می‌کند.

برداشت: احوال خود را خراب نکن که زیبایی و جذابیت اصلی او تنها در یک لباس یا حالت خاص نهفته است، هرچند که در ظاهر ممکن است با لباس‌های زیاد و مختلف جلوه‌گری کند.

برداشت: آن دوست صمیمی که قلب ما را تسخیر کرده در خانه حضور دارد و در هر مکان دیگری نیز خود را نشان می‌دهد.

برداشت: هیچ نشانه‌ای از آفرینش در دنیایی که محبوب ما در آن می‌درخشد وجود ندارد.

برداشت: هر قلبی که از او عبور می‌کند، به خاطر زیبایی و حیا و شرمی که دارد، تحت تأثیر قرار می‌گیرد و به حالت ابری می‌افتد.

برداشت: هر کس که به قدرت و زیبایی‌های آفرینش ایمان دارد، می‌تواند ببیند که از دریای بی‌پایان، تصویرهایی از سراب و آب زنده و جاودانه نمایان می‌شود.

برداشت: راه حقیقت به روشنی و واضحی آفتاب است و مانند یک راهنما، راه را نشان می‌دهد.

برداشت: برای آرامش و راحتی دل نگران عشق، انتظار نداشته باش، زیرا تا زمانی که عشق وجود دارد، زیبایی‌ها و نشانه‌ها خود را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: آزاده‌ای که همیشه خود را زیر بال پرنده‌ای بزرگ و بلند پرواز می‌بیند، همواره درخشش و زیبایی‌اش نمایان است.

برداشت: نادانی که از سرنوشت خداوند فرار می‌کند، غافل است که او به طور حتم به سوی تقدیر خود می‌رود.

برداشت: در این دشت فریبنده، مانند سراب، موانع و مشکلات زیادی خود را نمایش می‌دهند که انسان را به اشتباه می‌اندازند.

برداشت: زیبایی آن چهره به قدری ظریف و لطیف است که دیگر معلوم نمی‌شود کجا باید ظاهر شود و جلوه‌گری کند.