غزل شمارهٔ ۴۲۰۳

برداشت: انگار نگاه گرم تو دل را به جنون می‌کشاند و چهره‌ات از زیبایی، به مانند یک پریخانه می‌درخشد.

برداشت: دل من به خاطر غم‌هایش می‌شکند و من هم در عوض، غم او را می‌خورم. این وضعیت به قدری سخت است که دیوانه‌وار باعث دیوانگی هم می‌شود.

برداشت: آزادگان در کار خود با همفکری و مشورت پیش می‌روند، همان‌طور که یک رشته تسبیح با دانه‌هایش در کنار هم، نظم و ترتیب خاصی دارد.

برداشت: ای زلف محبوب که به شدت درهم و برهم است، مانند دستی بریده که تو را شانه می‌زند.

برداشت: موجی که به آرامی خود را در گودالی پنهان کرده، در دریا به یاد گوشه‌ای خراب شده حرکت می‌کند.

برداشت: حسن، به بی‌قراری و شورش عاشقان توجهی ندارد، چرا که مانند فانوسی که در پس پرده است، عشق او باعث می‌شود پروانه‌ها به دورش بچرخند.

برداشت: دوستان در تلاشند تا با کلمات جدید و تازه صحبت کنند، اما صائب نشان می‌دهد که تلاش برای فهم عمیق‌تر مفهومی است که غریب و ناآشنا به نظر می‌رسد.