غزل شمارهٔ ۴۱۹۷

برداشت: عاشق، به خاطر عشق معشوقش، به طلا و جواهر فکر نمی‌کند. کسی که آرزویی برای ثروت ندارد، در برابر عشق حقیقی چه اهمیتی به آن دارد؟

برداشت: یک دل می‌تواند به راحتی درد و رنج من را درک کند، اما درخت صنوبر با صد دل شکسته نمی‌تواند به احساسات من پی ببرد.

برداشت: عاشق از بی‌مهری و ناامیدی روزهای گذشته رنج نمی‌برد. در فصل پاییز، چهره‌اش مثل زر (طلا) چه اهمیتی دارد؟

برداشت: جسم ضعیف و ناتوان انسان به لباس پیروزی شبیه است و شمشیر تیز که می‌تواند مو را بشکافد، در برابر ذات اصلی و ارزش‌های درونی او چه تاثیری دارد؟

برداشت: روشن‌دلان به زینت‌های ظاهری توجهی ندارند، زیبایی و درخشش آن‌ها مانند آینه‌ای است که تنها درخشش خود را بازتاب می‌دهد و نیازی به زیورآلات ندارد.

برداشت: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که زیبایی و وسعت طبیعت به اندازه کافی برای الهام گرفتن و ثبت احساسات وجود دارد و نیازی به نوشتن و به کار بردن کاغذ و قلم نیست. به عبارتی، او می‌گوید که روح دیوانه‌وار او در دشت و زیبایی‌های آن خلاصه شده و نیازی به ثبت آن در دفتر ندارد.

برداشت: صائب در فکر این است که بیهوده به دنبال شهادت برود، اما عشق آزاد و پرشور او در حال سرگردانی و زحمت کشیدن است.