غزل شمارهٔ ۴۱۹۶

برداشت: انسانی که دلی آزرده و غمگین دارد، چطور می‌تواند با مشکلات بزرگ و سنگینی که بر دوشش هست، کنار بیاید و آنها را تحمل کند؟

برداشت: در سال‌های خشکسالی، حتی اگر آب و منابع کمیاب شود، افراد قناعت‌پیشه همچنان از آنچه دارند راضی خواهند بود. این‌جا به نوعی اشاره شده که نداشتن زیاد، مانع از رضایت آنها نمی‌شود و این نشان می‌دهد که سختی‌ها نمی‌تواند بر روحیه قناعت‌پیشگان تاثیری بگذارد.

برداشت: باران در جایی که مناسب کشت نیست فایده‌ای ندارد، و در دوران پیری، انسان با پشیمانی و حسرت اشک می‌ریزد.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جلوه خاص تو به هیچ گونه کمکی از هنر و خط نیاز ندارد. این دزد که در تاریکی به سر می‌برد، نمی‌تواند به خوبی و درخشانی تو پی ببرد.

برداشت: سیلاب به خاطر آغوشی که با محیطش دارد، صاف و زلال می‌شود و این سینه‌ای گشاده، کدورت و تیرگی را از بین می‌برد.

برداشت: زمانی که ترس و وحشت در وجود انسان رخنه می‌کند، او به گوشه‌نشینی و تنهایی پناه می‌برد. اما در این تنهایی، انسان متوجه می‌شود که حتی در آنجا هم نمی‌تواند از خود فرار کند.

برداشت: تعمیر و بازسازی خانه عشق به دل و احساس انسانی اشاره دارد. وقتی دل کسی ویران و ناتوان باشد، تلاش برای ساختن و بازسازی محیط بیرونی او بی‌فایده است؛ زیرا اگر دل خود او در حال ویرانی باشد، هیچ ساخت و سازی در زندگی‌اش تأثیری نخواهد داشت.

برداشت: آیینه به خاطر زرق و برق خود غافل است و تنها در جذب حضور تو مشغول است. در باغ بهشت چه نیازی به تفرج دارد؟

برداشت: صائب، درد و دل‌های خود را به خودم بسپار و نگذار کسی دردهایم را درمان کند، چون کسی که حال مرا نمی‌فهمد، چگونه می‌تواند به من کمک کند؟