غزل شمارهٔ ۴۱۹۱

برداشت: هر کسی که در حال خوشحالی و خنده است، مانند کبکی است که به پرواز یک شاهین اشاره می‌کند.

برداشت: آن دل‌ساده‌ای که به زیبایی تو توجه ندارد، در واقع از زیبایی بی‌نظیر تو غافل است، در حالی که فقط به ظاهر و آینه‌پردازی مشغول است.

برداشت: اگرچه سحرها می‌توانند جادوگری کنند و حقیقتی را باطل نمایند، اما زیبایی و جذابیت چشم‌های شیطنت‌آمیز تو همچنان حیرت‌انگیز و شگفت‌آور است.

برداشت: اگر کسی از درد و دل خود بگوید، برای تو به افسانه‌ای از مشکلاتی که در خواب داری تبدیل می‌شود.

برداشت: آدم با زخم زبان دیگران دچار درد و رنج می‌شود و مثل شمعی که در چرخش خودش بی‌فایده می‌سوزد، به طور بیهوده سختی می‌کشد.

برداشت: کسی در این دنیا به فکر ماندن و اقامت است که در میان حوادث و چالش‌های سنگین زندگی، خود را آماده می‌کند و به تلاش می‌پردازد.

برداشت: دست نوازش نشانه‌ی محبت و توجه است، ولی وقتی دیگران من را نادیده می‌گیرند، این محبت من را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که باعث رشد و بهبودی در من می‌شود.

برداشت: هر کس که در کدو به کار می‌پردازد، در خون گل‌های رنگارنگ به زیبایی می‌درخشد.

برداشت: کسی که در ذکر و یاد خدا به آواز بلند می‌پردازد، از نزدیکی و ارتباط با خدا دور افتاده است.