غزل شمارهٔ ۴۱۹۰

برداشت: به خاطر زیبایی چهره‌ات، گل‌ها به خود می‌بالند و سنبل‌ها در کنار موهای تو پرواز می‌کنند.

برداشت: مرغ من به خاطر سرنوشتش زیاد در حال پرواز و جنب و جوش بوده است، به همین خاطر گل به فکر به دست آوردن زیبایی و جلال پرنده‌ای بزرگ مانند عقاب است.

برداشت: در باغ، مانند برگ‌های پاییزی که رنگشان تغییر کرده و در حال سقوط هستند، چهره‌ات را نمی‌توانم ببینم و احساس می‌کنم که در آسمان در حال پرواز هستی.

برداشت: زیبایی تو به قدری مستقل و بی‌نیاز است که نیازی به درخواست از دیگران ندارد. هر یک از اجزای وجودت به گونه‌ای خاص به دیگران جذابیت می‌بخشد و محبت می‌کند.

برداشت: در نقطه پایانی خوبی‌ها و در اوج محبت و زیبایی‌ات، جذابیت تو همچنان به چشم می‌آید و تازه شروع می‌شود.