غزل شمارهٔ ۴۱۸۷

برداشت: سرنوشت گاه تصمیمات و برنامه‌ریزی‌ها را مختل می‌کند و در این بین، تدبیر افراد ساده‌لوح به هیچ وجه کارساز نیست.

برداشت: ای ذهن گرسنه، به چشمان خاکی فکر کن؛ این دو قرص چشم چطور می‌تواند کسی را سیر کند؟

برداشت: عشق در شرایط سخت و پرچالش مانند قیامت، واقعیتی روشن است و به نوعی مانند زنجیری عمل می‌کند که با زنجیر عدالت در هم تنیده شده است.

برداشت: زمانی که دل و دست از وداع او رها نشوند، مانند تیری هستند که در هوا رها می‌شوند و به طرفت می‌آیند.

برداشت: یوسف هرگز به این اندازه از نعمت دیدار و زیبایی تو بهره‌مند نبود، چون چشم آینه فقط با تماشای تو سیراب می‌شود.

برداشت: این بیت به معنای این است که زیبایی و جذابیت شخصی می‌تواند به حس خودبرتربینی دامن بزند، و همچنین نشان می‌دهد که قدرت و شجاعت درونی می‌تواند نغمه‌ای از خودآیی را به همراه داشته باشد. در واقع، آنچه که درونی داریم، به نوعی بر بیرون‌ریختی ما تأثیر می‌گذارد.

برداشت: نیازی به شراب نیست، چون در شب روشن ماهتاب، چه کار به آب تلخ دارد که این شیرین را تلخ کند.

برداشت: نویسندگان و شاعران خوش‌ذوق اصفهانی با خط زیبای سبز خود، به شکوه و زیبایی بهار در سرزمین کشمیر اشاره می‌کنند و سیر و سفر در این جادوی طبیعت را وصف می‌کنند.