غزل شمارهٔ ۴۱۸۶

برداشت: پیمانه پر از نوشیدنی، حال سرحال و شاداب را بهتر می‌کند و آتش درون دل را آرام می‌کند؛ مانند بیرون آوردن درد و ناراحتی از خانه و زندگی.

برداشت: ما از خانه کعبه دوریم و این مسئله دلیلی برای گناه ما نیست؛ در واقع، این بلاتکلیفی و سردرگمی من را از وصال و نزدیکی به معشوق دور می‌کند.

برداشت: لازم است که در جمع بایستد و درباره حق صحبت کند، کسی که مانند منصور به ابراز وجود و حقایق پرداخته است.

برداشت: نور و روشنایی که از دل‌های اهل ایمان می‌درخشد، همانند تجلی‌ات در عالم است که می‌تواند مانند شجر طور، منصور را به اوج تبدیل کند.

برداشت: از من دور نشو، چون در دل من ناله‌ای وجود دارد که می‌تواند صبح را به شب تیره تبدیل کند.

برداشت: آن فرد بی‌خبر که با حرف‌هایش مرا سرزنش می‌کند، در واقع آنچنان دلی مملو از احساسات و اضطراب دارد که نمی‌داند چه بار سنگینی از سرخوردگی و ناراحتی را بر دوش خود دارد.

برداشت: هرگز چیز تلخی بر لذیذی کباب من نمی‌افزاید، تنها این نوشیدنی است که حال مرا به هم می‌ریزد.

برداشت: هیچ‌گاه زیبایی به این درجه از کمال نبوده است که تصویر تو حتی آب آینه را به لرزه درمی‌آورد.

برداشت: صائب اگر هم بر سر تاج پادشاهان قرار بگیرد، باز هم فیروزه‌ای که از خاک نشابور آمده را به یاد می‌آورد.