غزل شمارهٔ ۴۱۸۵

برداشت: او مست است و خنده‌اش باعث می‌شود که من احساس تنهایی کنم؛ زیرا ببین چگونه این شور و شادی به زخم‌هایم آسیب می‌زند.

برداشت: در دل مشغول دزدی دانه هستم و در همین فکر، دامم به زمین گیر شده است و پی مورچه‌ای را می‌کشاند.

برداشت: ما به خاطر یک ستاره از آسمان صلح می‌کنیم؛ چرا باید با یک مورچه درگیر شویم؟

برداشت: اگرچه نمی‌توانم به او نزدیک شوم و درباره‌اش صحبت کنم، اما از دور همچنان مراقب او هستم.

برداشت: تاک سبز و سرزنده، با قدرت و زیبایی خود، زاهدان خشک و بی‌روح را از نزد خود دور می‌کند.

برداشت: غیر از عشق و محبت سوخته در دل، در محیط او هیچ چیز دیگری نمی‌تواند روح و جان را به یاد صائب بیاورد.