غزل شمارهٔ ۴۱۸۲

برداشت: تربیت بی‌حاصل و بدون نتیجه‌ای که به مانند درخت بید است، چرا باید به این کار بی‌فایده ادامه دهد؟

برداشت: افرادی که طعم و لذت شهادت را نچشیده‌اند، به زندگی ابدی و جاودانه تمایل دارند و به آن دیوانه‌وار علاقه‌مند می‌شوند.

برداشت: تیغی که هیچ فایده‌ای ندارد، از برگ‌های درخت برای کشتن خود بهره می‌گیرد و باید دید با درخت بید چه می‌کند.

برداشت: بلبل بی‌درد نمی‌تواند بوی عشق را حس کند، اما اینجا ناله‌های غمگین را مثل تقلیدکنندگان به زبان می‌آورد.

برداشت: کسی که دارای اراده و همت بلند است، مانند شبنم، به طور طبیعی به دیگران و به زندگی اطرافش تأثیر مثبت می‌گذارد و به آنان کمک می‌کند تا شکوفا شوند.

برداشت: کوه از صدای دلنشین چه تعجبی دارد، وقتی که آسمان برای نغمه‌ی ناهید می‌لرزد و شادی می‌کند.

برداشت: هرگز از تأثیر خود غافل نشو، زیرا تا وقتی که شراب وجود دارد، مردم به طور طبیعی به یاد جمشید می‌افتند.

برداشت: آن کسی که در ادعای پاکی و آزادی از همه چیز به سر می‌برد، در واقع از عمق و حقیقت این مفهوم بی‌خبر و ناآگاه است.

برداشت: کسی که از ناامیدی بی‌خبر است، از بدبختی‌اش گله‌ای ندارد و مثل روز عید، شب را سپری می‌کند.

برداشت: کسی که از فکر زلف و چهره تو جداست، بی‌دلی و بی‌خیالی اش را در شب و روز چگونه توجیه می‌کند؟

برداشت: هر کسی صدای دلنشین شعرهای صائب را شنیده باشد، دیگر گوش به نغمه‌های ناهید (الهه عشق و زیبایی) نمی‌دهد.