غزل شمارهٔ ۴۱۸۰

برداشت: محبوب همواره به عشق و نیازهای عمیق‌تری توجه دارد و اصلاً به چیزهای کم‌اهمیت و سطحی مثل شکر و حشرات نمی‌اندیشد.

برداشت: پرنده‌ای که به خاطر گرسنگی و در جستجوی غذا از سرنوشتی تلخ رنج می‌برد، در جایی که محبوس و گرفتار است، به یاد زندگی و آزادی خود در دنیای خارج از قفس می‌افتد.

برداشت: عزیزان در زمان سختی و در شرایط نامساعد، به یاد گذشته‌های خوب و روشن می‌افتند. وقتی که در برابر مشکلات احساس ضعف می‌کنند، یاد آن روزها به آن‌ها قوت و امید می‌دهد.

برداشت: زنجیر به دست و پای ناقه پیچیده شده و صدای جرس او به یاد بازماندگان می‌افتد.

برداشت: گل نرمی که از سایه درخت سر برمی‌دارد، هرگز به یاد اسیرانی که در قفس گرفتارند نخواهد افتاد.