غزل شمارهٔ ۴۱۷۷

برداشت: دل بی‌قرار در longing به یاد وطن، عبور شبنم نشان می‌دهد که خاطرات زیبا و دلنشین چمن از دست رفته‌اند و نمی‌توانند به خاطرش برگردند.

برداشت: افرادی که یوسف را دیدند، از برادران سنگدل او هستند و به خاطر یاد وطن در سختی و غم هستند.

برداشت: دل ما که در سینه‌امان می‌تپد، به حالت غمگینی به حالت یأس می‌نگرد. اگر این دل به زندگی و عشق برگردد، مانند گل نیلوفر که به سرزمین ختن برمی‌گردد، شکوفا خواهد شد.

برداشت: یاد من دل‌های مردم را آشفته می‌سازد، اما من خود را از این راز بی‌خبر نگه‌می‌دارم که آیا کسی به یاد من هست یا نه.

برداشت: بدون هیچ پرده یا موانعی، تصویر چهره‌ی شیرین او به وضوح نشان داده شده است تا انتقام عشق را به سادگی به کسی که سنگی را می‌شکند منتقل کند.

برداشت: دل عاشقان را بسیار آزرده‌مدار، زیرا که سنگینی زلف تو ممکن است قلبی بی‌درد را هم شکنجه دهد.

برداشت: پرهای فرشته مانند برگ‌های پاییزی افتاده است؛ پروانه در حالتی است که به یاد آن جمع و محفل می‌افتد.

برداشت: صائب به شدت از درد و رنج خود ناراحت است و خوابش نمی‌برد. او در جستجوی فردی است که بتواند به او کمک کند و مشکلش را حل کند.