غزل شمارهٔ ۴۱۷۶

برداشت: وقتی آرام و پیوسته حرکت کنی، آتش درونت را کنترل می‌کند و مانند آب روان، حجاب تو را شفاف می‌سازد.

برداشت: بلبلی که در زمان شکفتن گل‌ها بی‌درد و بی‌غصه به پرواز و زندگی‌اش ادامه می‌دهد، با خیال راحت در میان علف‌ها و گیاهان آشیانه می‌سازد.

برداشت: زمانی که لاله‌ی سرخ از دل خاک سر برمی‌آورد، هر کسی به نوبه‌ی خود با خونریزی و زخم‌هایی که دارد، تلاش می‌کند تا از این برداشت تازه بهره‌برداری کند.

برداشت: خورشید همیشه خواهد درخشید و حتی اگر صد سال در این خاک بماند، باز هم بازخواهد گشت.

برداشت: اگر خریدار با احتیاط عمل کند، هیچ کمبودی به او نخواهد رسید. به هیچ وجه این کالای با ارزش ضرر نخواهد کرد.

برداشت: من در بالای درگاه نشسته‌ام، زیرا humble خود من باعث ارزشمندی و اهمیت درگاه می‌شود.

برداشت: از طلا و نقره صحبت نکن، زیرا چنین سخنانی خنده‌دار است. این مانند زندانی است که به زنجیرهای سنگین خود افتخار می‌کند.

برداشت: هر کسی که در خدمت کاروان باشد، مانند ماه مصر درخشان و عزیز خواهد شد.