غزل شمارهٔ ۴۱۷۵

برداشت: جایی که میل و اشتیاق به کمک و حمایت بیدار شود، مانند شبنم که در روشنایی آفتاب در روز قیامت حرکت می‌کند.

برداشت: هرجا که کاروان ما عبور کند، دل‌ها به شدت می‌لرزد و درد می‌کشد، به‌گونه‌ای که مانند قارون، متناسب با دل شکسته‌اش بر زمین می‌بارد.

برداشت: انجام عمل بیهوده و بی‌نتیجه مانند له شدن دانه‌ای سوخته است. دل انسان هم مانند آن دانه نیست که بتواند به سادگی از شرایط سخت خارج شده و رشد کند.

برداشت: راه عشق بسیار دشوارتر از جواهرات باارزش است و اگر کسی به آن وارد شود، باید آماده باشد که بهای زیادی بپردازد.

برداشت: اگر طوطی به موضوعی که به آن علاقه دارد برسد، دهانش تلخ می‌شود، همان‌طور که وقتی به یاد شکر می‌افتد.

برداشت: ما مانند نسیمی در میان گلزار قدم زدیم، اما اثری از داغ و حرارت، که دل را آگاه کند، نیافتیم.

برداشت: وقتی کسی که مسئولیتی دارد و باید دل‌ها را به هم نزدیک کند، بیشتر از قبل به مردم ظلم کند، نتیجه‌اش این است که او نه تنها وظیفه‌اش را به خوبی انجام نداده، بلکه به آسیب رساندن به دیگران نیز ادامه می‌دهد.

برداشت: در ابتدا، دل آدمی می‌خورد و ناراحت می‌شود، همانند مسافری که باید برای سفر خود توشه‌ای از مردم جمع کند.

برداشت: دل تنها در تنهایی اش می‌تواند زیبایی هر دو طرف را ببیند. صائب چگونه می‌تواند از درون خود بیرون بیاید و به تماشا بنشیند؟