غزل شمارهٔ ۴۱۷۴

برداشت: جایگاه آسمانی که زندانی شده نمی‌تواند پرواز کند و در زیر سنگی، سبزه‌ای نمی‌تواند رشد کند.

برداشت: به خاطر شدت و سختی شرایط زندگی، به نظر می‌رسد که سرنوشت در حال جدا کردن قسمت‌های مختلف وجود من است.

برداشت: کار ما و دلتنگی برای یار مشخص و واضح است. یک شمع بی‌صدا چه می‌تواند در برابر نسیم‌های زیادی که می‌وزد، انجام دهد؟

برداشت: وقتی رشته حیات از دست برود، کسی چگونه می‌تواند موهای تو را از دست خود رها کند؟

برداشت: زلفی که زیبایی و شکوه ما را نتواند نمایان کند، به اندازه عمر خضر هم نمی‌تواند با شکوه ما سازگار باشد.

برداشت: باد خزان برخاست و خارها را به چشمش زد، ولی این باد به گل و غنچه ما فرصتی نداد تا شکوفا شوند و باز شوند.

برداشت: هر کس زودتر در دنیای علم و شهرت قرار می‌گیرد که بتواند سخنانش را به خوبی و به شیوه‌ای درست بیان کند.