غزل شمارهٔ ۴۱۷۱

برداشت: گروهی که در دل شب، با نوشیدنی خوشمزه و دل‌چسب سرگرم هستند، چهره خود را با پارچه‌ای نرم و سفید می‌پوشانند تا زیبایی ماه را بهتر حس کنند.

برداشت: کسانی که به رضایت و آرامش رسیده اند، از خمیازه کشیدن لذت می برند و آن را با طراوت و خوشی تجربه می کنند.

برداشت: به خاطر خوشحالی، همیشه علافان عشق عطر صندل را به سمت میدان جنگ می‌برند.

برداشت: بی‌طاقت‌ها که برای دور کردن غم اشک می‌ریزند، در صف نبرد آتشین، مانند مواد مذاب به پیش می‌روند.

برداشت: گروهی که به عشق جاودانی خود تکیه دارند، به هیچ چیز جز این عشق اهمیت نمی‌دهند و از زرق و برق دنیا فاصله می‌گیرند.

برداشت: زاهدان اگر از توبه خود تأثیری نمی‌گیرند، پس چرا خود را در گوشه‌های عبادتخانه پنهان می‌کنند؟

برداشت: به جایی رسیده‌ایم که رطوبت هوا آن‌قدر کم است که انسان‌ها با دست و دهان خود به دنبال آب هستند.

برداشت: فروغ و نور الهی را از هر کس ناچیز و نادانی نخواه، زیرا افرادی که چشم بصیرتی ندارند، این نور را به بی‌خواب کردن و بی‌قراری می‌کشانند.