غزل شمارهٔ ۴۱۷۰

برداشت: اگر سالکان (افرادی که در صراط مستقیم و در مسیر خودسازی و معنویت قدم می‌زنند) به طور واقعی و درستی تلاش نکنند، حتی با گذشت صد سال هم نمی‌توانند به هدف و مقصد مطلوب خود دست یابند.

برداشت: تا زمانی که به تدبیر و چاره‌سازی به صورت سطحی و ناپایدار نگاه کنیم، این مشکلات و احساسات درونمان هیچگاه حل نخواهند شد و به نتیجه‌ای نمی‌رسند.

برداشت: این کاه‌ها، به‌خاطر اینکه به دانه‌ها وابسته‌اند، هرگز به وصل و اتحاد با کاهربایی نخواهند رسید.

برداشت: اگر این آب‌های بی‌جان از شدت اضطراب به جوش بیایند و موج ایجاد کنند، در نهایت به هیچ نتیجه‌ای نخواهند رسید.

برداشت: این افراد نالایق هرگز به هدف نخواهند رسید، چرا که آن‌ها به خود و توانایی‌هایشان توجهی ندارند.

برداشت: تا زمانی که دل‌های ساده به زیبایی و درخشش این شیشه‌ها پی نبرند، نمی‌توانند به درستی و جلوه‌ی واقعی آن‌ها دست یابند.

برداشت: افرادی که از مسیر اصلی منحرف شده‌اند، متوجه نمی‌شوند که در کجای راه قرار دارند و به همین دلیل نمی‌توانند به راهنمایی دیگران دست پیدا کنند.

برداشت: گروهی که مانند قلم در نوشتن صحبت می‌کنند، مانند کودکان ناتوانی هستند که سوار بر اسب نمی‌توانند به مقصدی برسند و در مسیر خود پیشرفت نمی‌کنند.

برداشت: عشاق و عاشقان بیچاره وقتی که به دلایل مختلف نتوانند عشق خود را ابراز کنند و یا احساسشان را به دیگران منتقل کنند، به جایی نمی‌رسند و هیچ دستاوردی نخواهند داشت. مانند نی که بدون برگ و میوه نمی‌تواند زیبایی و لطافت خود را نشان دهد.

برداشت: نگاهی به بی‌ثمر بودن بینداز که این نابینایان از این باغ پربار تنها با یک عصا به جایی نمی‌رسند.

برداشت: این جمله به این معناست که زمین خشک و سوخته‌ای که داریم، نمی‌تواند به کمک ابرها دسترسی پیدا کند، و این ابرها نمی‌توانند گیاهان را نجات دهند یا مشکلی را حل کنند. به عبارتی، کمبود آب و خشکی بسیار حاد است و هر کمکی که از طرف ابرها بیاید، کفاف نیازهای زمین را نمی‌دهد.

برداشت: تا زمانی که عاشقان در جستجوی عشق نباشند، با نور عقل به جایی نمی‌رسند و نمی‌توانند به درک و آگاهی کامل دست یابند.