غزل شمارهٔ ۴۱۶۹

برداشت: از این رو که نوشیدنی شاداب‌کننده، سرش را به طور بازیگوشانه بر روی پیمانه می‌زند.

برداشت: پروانه، به طور ناخواسته و بدون اراده، مانند شمعی آبی، اشک می‌ریزد و این گریه به خاطر شعله‌های آتشین دل اوست.

برداشت: مشاطه‌ای که موهای تو را شانه می‌زند، در مشک عطر به کمر غوطه ور شده است.

برداشت: در کشوری که قلب‌های پاک و روشن وجود دارند، خورشید مانند گلی از روزنه‌های خانه تابش می‌کند.

برداشت: وزن سنگینی که بر دوش فردی است، او را در حالتی از نشئگی و بی‌توجهی قرار می‌دهد، انگار که این فشار و سختی باعث می‌شود مانند کودکی که از روی ندانم‌کاری سنگ بر کسی می‌زند، رفتار کند.

برداشت: ما و نگاه یار که هنوز او را نمی‌شناسیم، مانند ناخن که به دل می‌زند، احساساتی را به وجود می‌آورد که بیگانه و غریب‌اند.

برداشت: تا زمانی که کعبه وجود دارد، دیر و ناپسند بودن آفتی برای مسلمانان است؛ این برق، خود را به خانه‌ای تاریک می‌زند.

برداشت: کسی که دلیری و شجاعت را در وجود خود احساس کند و از موانع بگذرد، در واقع به قلب آتشین پرشور خود نزدیک می‌شود.