غزل شمارهٔ ۴۱۶۸

برداشت: زخم تو مانند تیزی تیغ بر دل من فرود می‌آید و درد تو همچون برپایی خیمه‌ای بر دل آگاه من نشسته است.

برداشت: طوفان باعث شد که طناب‌های خیمه خورشید پاره شوند و شبنم در این فضای پرنشاط، چه نمایشگاهی به راه می‌اندازد.

برداشت: دل به خود می‌سپارد و اسناد اختیار این قلب گرانبها را به نام پادشاه ثبت می‌کند.

برداشت: عشق به آرامی و بدون نگرانی، از تدبیر و عقل فاصله گرفته است. چگونه ممکن است که شیر بر دم روباه تکیه کند؟

برداشت: به من اطمینان نکن، زیرا در درون من غمی وجود دارد که مانند دشنه‌ای بر دل کسی که دوستش دارم، درد می‌آورد.

برداشت: دروازه‌ات را به چیزی که از تو نیست نبند، زیرا در نهایت همان چیز تو را به چالش می‌کشد و آزار می‌دهد.

برداشت: چشم من مثل یک نقاش است که روی تصویر ناپایدار من کار می‌کند و من در این حالت گرفتار شده‌ام.