غزل شمارهٔ ۴۱۶۷

برداشت: یاقوتی که در لب توست، رنگ می‌زند و خون گرفته را به یاد من می‌آورد. به دقت بنگر که چگونه این رنگ بر سنگ می‌افتد.

برداشت: پرنده‌ای که از آمدن بهار جدید باخبر است، در محدودیت‌های لانه‌اش به سمت آزادی و پرواز تلاش می‌کند.

برداشت: هرچند ما در تلاشیم که صلح را برقرار کنیم، اما آن کس که از خدا باک ندارد، به جنگ ادامه می‌دهد.

برداشت: از روی تازه‌اش گل بدون خار می‌چینم، اگر هم خاری به دامن من بچسبد.

برداشت: چهره‌ای که از دل گفتار زیبا گل‌چین شده، در برابر آسیب‌ها بیمه است، زیرا کسی که به در باز است، به آن آسیب نمی‌زند.

برداشت: وقتی نگاه من شبیه شعله می‌شود، اگر چیزی بر چشمانم بزند، مانند پیکان ظریف و برّاق می‌خواهد به من آسیب بزند.

برداشت: آتش و خشک‌سالار در حال برقراری صلح هستند، اما سنگدل هنوز در حال ایجاد درگیری و جنگ است.

برداشت: دل من به خاطر عشق و حرارت زیاد مانند شیشه خشک شده و در کنار آن، قلبم به سختی می‌تپد و درد می‌کشد.

برداشت: از این گل، که با لبخندش به من احساس غم و ناراحتی می‌دهد، اشک حسرت و پشیمانی خواهد ریخت.

برداشت: در جهانی که همه به یکدیگر آسیب می‌زنند و خون می‌خورند، صائب به گونه‌ای بی‌خیال و بی‌توجه مانند گل‌های رنگارنگ، به زندگی و زیبایی ادامه می‌دهد.