غزل شمارهٔ ۴۱۶۳

برداشت: ابرهای بهاری بر گل‌ها می‌بارند و رنگی مانند سرخی غروب آفتاب به آن‌ها می‌بخشند، در حالی که گل‌های زیبا از میان خارها و دشواری‌ها به زندگی و شکوفایی ادامه می‌دهند.

برداشت: به زودی، دست انتقام به خونخواری خواهد رسید که گل را به پرنده‌ای گرفتار می‌کند.

برداشت: در فصل پاییز، درختان برگ‌های خود را می‌ریزند و بهاری که در حال نزدیک شدن است، مانند آینه‌ای است که در آن زنگار و کثیفی منعکس می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که به زهد و دیانت مشهور هستند، به جای این که به می‌گساری و خوش‌گذرانی بپردازند، فقط در ظاهر و به شکل ظاهری گویی به باده‌نوشی دعوت می‌کنند، در حالی‌که در واقع کاری انجام نمی‌دهند و مثل کسی هستند که آب به دیوار می‌پاشد و هیچ تأثیری ندارد.

برداشت: در باغی که باعث شده بال و پر من باز شود، شبنم به عطر و بوی گل‌ها می‌چسبد.

برداشت: سال‌هاست که در دل و جان من رازی وجود دارد که بوسه‌ای بر لب‌هایم آن را فاش می‌کند.

برداشت: امروز هر کسی که به من انتقاد و سرزنش می‌کند، باید بداند که خودش هم در موقعیت خوبی نیست و باید به نوعی از خودش عذرخواهی کند، زیرا او هم در حال دست و پنجه نرم کردن با مشکلات است.

برداشت: هر خنده‌ای که کبک در کوهستان سر می‌دهد، تقدیری را برای شهباز رقم می‌زند.

برداشت: آفت ها کمتر به میوه هایی که از شاخه های بلند آویزان هستند، آسیب می‌زنند و منصور در خواب خوشی به سر می‌برد.

برداشت: هر کسی که به نغمه‌ها و آهنگ‌های دلنشین ما گوش می‌دهد، دچار چالش و مشکل می‌شود، چرا که این آوازهای زیبا می‌توانند جان او را به خطر بیندازند.