غزل شمارهٔ ۴۱۵۷

برداشت: قربانیان که آماده‌ای برای ذبح شدن هستند، مانند پلی که بر روی سیلاب گشوده شده است، به راحتی به دست قصاب می‌افتند.

برداشت: گروهی که زندگی ساده و بی‌پولی دارند، در حالی که روی سجاده‌ای نرم نشسته‌اند، از نعمت‌های شیرین و خوشایند بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: جهان به افراد آرام و ساکت منتقل می‌شود و جام‌ها بدون هیچ صدایی از شراب ناب پر می‌شوند.

برداشت: نگاه مردم به گناهکار و بیگناه یکسان است، گویی هر دو در برابرش با حالت تسلیم و اطاعت ایستاده‌اند.

برداشت: عاشقان همچون ذراتی هستند که در هر گوشه و خیابان به دنبال هم می‌دوند. شاید در این میان به روشنی و نور آفتاب دست پیدا کنند.

برداشت: به خاطر سرنوشت و تقدیر، افرادی که به یکدیگر پیوسته‌اند، با ناامیدی و بی‌هدف به دور چشمه‌ای می‌گردند و در نتیجه به بن‌بست و دشواری برخورد می‌کنند.

برداشت: هر کسی که دعا کند، دعایش به اجابت می‌رسد و در هر جایی که دوستان و آشنایان همدیگر را ملاقات کنند، محبت و دوستی در میان آن‌ها برقرار خواهد بود.

برداشت: افرادی که از یکپارچگی نور آگاهند، هر شب که شمع روشن نیست، از نور ماه استفاده می‌کنند.

برداشت: صائب به جستجوی دریا می‌رود و مانند سیلی که به گذشته‌ها برخورد می‌کند، روان و جاری می‌شود.