غزل شمارهٔ ۴۱۵۵

برداشت: افرادی که با دل‌های پاک خود به دنیای زیر خاک می‌روند، در واقع بهشت را با خود به آنجا می‌برند.

برداشت: روحی که مانند شبنم نرم و لطیف شده است، در این باغ با عشق و محبت به آسمان‌ها صعود می‌کند.

برداشت: در روز قیامت، کسانی که در دنیا از نعمت‌های بهشتی بهره‌مند شده‌اند، سرهایشان را از روزن بهشت بیرون می‌آورند، همان‌طور که کسانی که در بند رنج‌ها و مشکلات زندگی هستند، سرشان را از حلقه‌ای که آنها را به بند کشیده، بیرون می‌آورند.

برداشت: گروهی که مانند غنچه‌ها سرهایشان را به سمت پایین خم کرده‌اند، مانند گل‌هایی از باغ سینه، زخم‌ها و دردهای فراوانی را فریاد می‌زنند.

برداشت: انسان نمی‌تواند از شرم و خجالتش بهره‌ای ببرد، مگر اینکه آن را در حضور دیگران نشان دهد. از زیبایی و لطفی که در وجود انسان‌های بی‌باک و شجاع وجود دارد، می‌توان بهره‌مند شد.

برداشت: هر چیزی که به طور مشکوک به دست آمده، مانند دزدان که به وسایل دیگران آسیب می‌زنند، باید با دقت و مراقبت پاک شود.

برداشت: از چرخ فلک گله نکن، زیرا عارفان می‌دانند که چگونه از میانه کثیفی‌ها، زیبایی‌ها و حقیقت را بیرون بکشند.