غزل شمارهٔ ۴۱۵۴

برداشت: در روز تازه، آفتاب آمد و عمر دوباره‌ای را به همراه خود آورد، مانند اینکه قند ذوب شده و شیرینی زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: اجازه بده تا صیدی که در دام افتاده، با داغ رهایی آزاد شود و نتواند همچون تاب در آن دام بپیچد.

برداشت: ما چه ارتباطی با مجنون داریم، وقتی که احساسات و هیجانات ما اجازه نمی‌دهند که گرد و غبار سرزمین هامون به آسمان برود و بالا رود.

برداشت: از چهره‌ی دلربای ما، تمام احساسات و ناله‌ها نمایان می‌شود، و صدای دلنشین این عشق، مانند سرمه‌ای است که بر چشم‌ها زینت می‌دهد.

برداشت: دانش تو به اندازه‌ای نیست که به رازهای نهفته پی ببرد، پس از هرگونه سوال و کنجکاوی بی‌معنا پرهیز کن.

برداشت: در این جمع، همچون گلی درخشان باش که صبح با لبخندش دنیا را تسخیر کرده است.

برداشت: در آتش نابودی، جلوه و رنگ نعل از بین می‌رود، بنابراین دل خود را به زیبایی این بوستان نسپاری.

برداشت: در باغی زیبا، بلبلان از گل‌ها آواز می‌خوانند و ناله‌هایی سر می‌دهند که صدای آن‌ها به گوش می‌رسد.