غزل شمارهٔ ۴۱۴۹

برداشت: گوش انسان به منظور شنیدن صداهای زیبا و دلنواز ساخته شده و چشم نیز برای تماشای زیبایی‌ها و چهره‌های خوشایند خلق شده است.

برداشت: چشم‌ها برای گریه و لب‌ها برای آه کشیدن و به خاطر درد و غم عمیق دل خلق شده‌اند.

برداشت: هدف از وجود صدف، نگهداری مروارید درخشان اوست که برای این کار، به خاطر اشک چشم، به وجود آمده است.

برداشت: بدون شک، نباید با یک تماشای ساده و بی‌توجهی، این پیوند و رابطه را نادیده بگیریم؛ زیرا این ارتباط برای به دست آوردن چیزی ارزشمند و زیبا خلق شده است.

برداشت: هر چهره‌ای ارزش اشک و حسرت را ندارد، زیرا این سکه (زیبایی) برای هر رویی به مانند زر (طلا) ساخته شده است.

برداشت: در آغوش خود به راحتی از هر شخص دیگری استقبال نکن، زیرا این زیبایی خاص فقط برای ماه و زیبایی‌اش ایجاد شده است.

برداشت: خط زیبا و دل‌نشین بر لب‌های زیبای خوبان نوشته شده است و برای مور به خاطر تنگی، شکر را آفریده‌اند.

برداشت: خنده بی‌مورد و نابه‌جا ناشی از غفلت است و سنگی که به خاطر کبک کوه و کمر ساخته شده، نماد بی‌توجهی و نادانی است.

برداشت: اینکه کسی بخواهد درختی را که برای دادن میوه آفریده شده، به آتش بزند، ناپسند و بی‌عدالتی است.

برداشت: سخاوت و generosity ابر، به این دلیل است که دل او به خاطر اشک و احساساتی که برای دیده‌ها آفریده شده، پر از مهربانی و بخشندگی است. به نوعی ابر به خاطر این احساسات خود، به دیگران نیکی و برکات می‌دهد.