غزل شمارهٔ ۴۱۴۷

برداشت: این گرازهایی که به خود می‌بالند و خود را برتر نشان می‌دهند، نمی‌دانند که زیبایی و شکوه واقعی در کجا است.

برداشت: کسانی که درباره زیبایی‌های بهشت و میوه‌های آن صحبت می‌کنند، خودشان از زیبایی حقیقی و واقعی آن بهره‌مند نشده‌اند.

برداشت: گروهی که در انتظار روز قیامت هستند، هنوز ندیده‌اند که سینه‌ای در حال فرار از چاک گریبان باشد.

برداشت: کسانی که درباره تو به وصف آب خضر صحبت می‌کنند، از زیبایی و روح‌بخش بودن تو مطالبی را شنیده‌اند.

برداشت: افرادی که از زیبایی تو بی‌خبرند، مانند خفاش‌ها هستند که خورشید را نمی‌بینند و تنها سایه‌ها را می‌شناسند.

برداشت: تا زمانی که زیبایی و درخشندگی تو در خاطر نقش بسته و به یاد مانده است، دیگران آب عقیق و خون یمن را نیز برای تو به کار گرفته‌اند.

برداشت: از دست خالق هنرمند، هنری عجیب برای تو خلق کرده‌اند که نشان از زیبایی و بلندی قامت تو دارد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چشمان تو، غزال‌های خوش‌چهره شرمنده شده‌اند و خود را از نظرها پنهان کرده‌اند.

برداشت: این غافلان در مورد زیبایی و جذابیت تو صحبت می‌کنند، ولی به نوعی نمی‌توانند تو را به درستی ببینند و درک کنند. آن‌ها تنها به زیبایی‌هایی که در اطرافشان هستند توجه دارند و از چشمان معصوم و فریبنده تو غافل‌اند.

برداشت: خواب آرامش و راحتی دوران گذشته از بین رفته است و اکنون که چشمان نیمه‌بیدار تو را خلق کرده‌اند، دیگر به آن آرامش دسترسی نداریم.

برداشت: تا زمانی که زیبایی و قامت بلند تو درخشیده، پرندگان بهشتی از درخت طوبی خارج شده‌اند.

برداشت: خجالت از زیبایی و رنگ صورت تو که مانند گل‌های لاله است، باعث شده که گل‌ها به زیر بال و پر پرندگان پنهان شوند.

برداشت: صورت تو مانند لاله‌ای است که در این باغ داغ دیده نیست، در حالی که همه لاله‌های دیگر در این باغ زخم‌های خود را دارند.

برداشت: در زمانه‌ای که چهره شبنم به فریب تو جلوه‌گری می‌کند، گل‌های باغ از لطافت و سرزندگی بی‌بهره بوده‌اند.

برداشت: امروز در دنیای ذلت و حقارت، آن چیزی که مصریان با ارزش و احترام خریده‌اند، متعلق به توست.

برداشت: جمعی از اهل ذوق و هنر به خوش‌ذوقی و سلیقه‌ی تو اعتراف کرده‌اند، کسانی که در درک زیبایی‌های معنایی بسیار خبره و با تجربه هستند.