غزل شمارهٔ ۴۱۴۴

برداشت: صورت زیبای تو را با اشک چشم تر کرده‌اند و این دانه را به خاطر درد دل و عشق، با خون دل رنگین کرده‌اند.

برداشت: چطور می‌توان ریحان را با لب او مقایسه کرد در حالی که این سبزه به وسیله آب گوهری رنگی سبز شده است؟

برداشت: دل سنگین تو باعث شده که اسیران، در حالی که اشک می‌ریزند، در دل سنگ، امیدهایی تازه و سبز را بکارند.

برداشت: مانند طوطی‌هایی که با زیبایی و رنگ‌های جذاب خود توجّه همه را جلب می‌کنند، به من اجازه داده‌اند که به خاطر آرزوی شیرین و دلپذیر زندگی، زهر و تلخی را تحمل کنم.

برداشت: تعداد زیادی از دانه‌های سوخته را در زمین شور، افراد با دل‌های پربار با روشنی نگاه خود به سبزی و رویش مجدد درآورده‌اند.

برداشت: زمانی که گریه‌ام را متوقف کنم، نخل من به خاطر اشک‌های من مانند شمع، با مرواریدهای سبز زیبا تزئین شده است.

برداشت: خشکی نداشته باش، زیرا نخل تو را با آرزوهای بسیار و دل‌های نگران برای میوه دادن پرورش داده‌اند.

برداشت: من از سرزنش‌ها ایمن نیستم، زیرا در مسیر زندگی‌ام مانند یک رهرو قدم گذاشته‌ام و این مسیر سبز و زیبا مرا به چالش کشیده است.

برداشت: دل خود را در دنیا مجروح نکن، زیرا این گیاه جوان را به خاطر سرزمین دیگری پرورش داده‌اند.

برداشت: هرگز نمی‌توان علفی را که با اشک چشم‌ها رشد کرده، در مسیر حوادث و مشکلات آسیب رساند.

برداشت: بسیاری از هنرمندان، با سختی و رنج، زهر و تلخی‌های زندگی را تجربه کرده‌اند تا بتوانند نام و جایگاه خود را در دنیای هنر تثبیت کنند.