غزل شمارهٔ ۴۱۴۳

برداشت: اگر مردم را به گفتن وادار کرده‌اند، من نیز از راز و سخن باخبر شده‌ام.

برداشت: برگرد و بر ما رحم کن، چرا که زخم‌های جدایی از تو مانند ماهیانی که تشنه‌اند، در انتظارِ رسیدن تو باز شده‌اند.

برداشت: ما مانند طوطی‌های مصر هستیم که در دیار غربت پرورش یافته‌ایم و از شیرین‌ترین روزهای وطنمان، صبح‌ها بازمانده‌ایم.

برداشت: بلبلان در زیر خاک نمی‌توانند غنچه‌ها را بسازند، زیرا آن‌ها در هوای باغ هم‌اکنون بال گشوده‌اند.

برداشت: درد و رنجی که از جنون به وجود آمده، مانند کبابی از جگرهای خسته است و این درد باعث شده است که چشم سهیل، ستاره معروف، با خوشبختی باز شود.

برداشت: من به دور گره‌ای در قطره‌ای می‌چرخم تا مانند حبابی که در چشم من باز شده، به عمق آن برسم.

برداشت: فردا افرادی که به دنبال جمع کردن پول و ثروت هستند، از عمل خود پشیمان خواهند شد، چرا که در حال حاضر به طور ostentatiously خود را به نمایش می‌گذارند و در برابر دیگران به نمایش گذاشته‌اند.

برداشت: در جایی که عشق ورزان قدیم، مشکلات و غم‌های گذشته را به تصویر کشیده‌اند، روح دوباره جوان می‌شود و انرژی تازه‌ای می‌گیرد.

برداشت: پروردگارا، امروز در باغ گل‌ها، چه گلی شکفته است که به جای اینکه ببیند، گل‌ها دهان باز کرده‌اند.

برداشت: عاشقان با ایمان و پاک دل، حتی در دنیای زیر خاک و از دست رفته، همچنان به نور و حقیقت دست یافته‌اند و جنازه‌هایشان با دلی امیدوار و آزاد به خواب رفته‌اند.

برداشت: دمنوش شبنم مانند خدمتکار او در باغی است که چشم من به تماشای آن باز شده است.