غزل شمارهٔ ۴۱۳۹

برداشت: افرادی که غم و درد تو را در دل دارند، به آرامی و با احتیاط به سوی خانه‌ات می‌آیند.

برداشت: هیچ کس در دنیا نمی‌تواند به آرزوهای بزرگ دست یازد، مگر آن کسانی که عشق تو را در دل دارند.

برداشت: افراد خوب و با ایمان، عیب‌های خود را از نگاه دیگران پنهان کرده‌اند و به منظور نشان دادن نیکی‌هایشان، دل‌های زیادی را مانند آینه در برابر خود قرار داده‌اند.

برداشت: این آرامش و راحتی که به درویش بخشیده‌اند، در مقایسه با شکوه و جلالی که به شاه داده‌اند، قرار دارد.

برداشت: گروهی که به ویژگی‌های تو آگاهند، مانند شمعی که روشنایی‌اش را پشت سر گذاشته، در محفل تو حاضر شده‌اند.

برداشت: کشته‌های عشق برای تو که بی‌رحم هستی، عذری از خون خودشان بر دوش گذاشته‌اند.

برداشت: خود را از مشکلات و دغدغه‌های زندگی دور می‌کند و بار سنگین غم را بر دوش افراد عاقل قرار داده‌اند.

برداشت: آنانی که دلشان به مشکل‌های بزرگ بسته است، می‌توانند زیبایی و نعمت‌های بهشت را در ساده‌ترین چیزها، مانند غنچه‌ی گل، مشاهده کنند.

برداشت: بر چهره‌ی روشن خورشید، حرارت عشق مانند نشانی از رسالت الهی قرار گرفته است که بر روی گل گذاشته شده است.

برداشت: از سرزمین ناشناخته، سنگی به تو پرتاب می‌شود که در مسیرت، بر سر راهت قرار داده‌اند.

برداشت: دربارهٔ احساسات و درون‌مایهٔ عمیق چیزی نپرس، چرا که مانند مرواریدهایی که در دل دریا هستند، ماهی‌ها سکوت اختیار کرده‌اند و هیچ‌کس در ساحل نمی‌تواند از راز آنها باخبر شود.

برداشت: چون صدای جرس بدون خود به ناله درآمد، مردمی که از خود بی‌خبرند جسورانه به دامن محمل نزدیک شده‌اند.

برداشت: بسیاری از افراد که از قید و بندها آزاد شده‌اند، هنوز تحت تأثیر جنگ‌ها و چالش‌های عقل و فکر خود قرار دارند.