غزل شمارهٔ ۴۱۳۴

برداشت: افرادی که عقل و فکر خود را به خوشگذرانی واگذار کرده‌اند، در نتیجه، زندگی و اموال خود را به خطر انداخته‌اند و به نابودی نزدیک کرده‌اند.

برداشت: دولت و خوشبختی در پیش است، اما مردم ناآگاه خواب غفلت را بر خود روا داشته‌اند و از آن غافلند.

برداشت: عاشقان در بهشت نمی توانند چشمی را بگشایند که از تابش چهره تو رنگ باخته است.

برداشت: یک قطره از احساسات و هیجانات عمیق ماست، این ناراحتی و بی‌قراری که به ما تحمیل شده است.

برداشت: تا وقتی که به دریا راه داده‌اند، مثل سیل پرخروش و زیاد، من هم از سیلاب و فشار آن، تنبیه شده‌ام.

برداشت: آرایشگران با سرمه، دنباله‌های درخشان چشمان زیبا را در دست دارند و در حالی که مست هستند، با تیغ سیاه خود به کار تزئین مشغولند.

برداشت: زخم او مانند آبی است که شورتر می‌شود، و این درد و رنج او به خاطر این است که انگار با نمک آب داده شده است. این نشان می‌دهد که هر چه بیشتر دردی داشته باشد، بیشتر تشنه می‌شود.

برداشت: افرادی که در کعبه قرار دارند، به جای رو به حق بودن، پشت به محراب کرده‌اند و به دنبال غیر از حق هستند. این نشان‌دهنده این است که آنان با وجود حضور در مکان مقدس، از حقیقت دور شده‌اند و توجهی به اصل و نیاز واقعی خود ندارند.

برداشت: جهان تاریک و غم‌انگیز است و او از درد و رنجی که تحمل کرده به تماشای آن نشسته است. به او تنها یک جام از شراب خالص داده‌اند که شبیه لاله می‌باشد و به نوعی آرامش را به او هدیه می‌کند.

برداشت: برخی افراد که دل به جهان حوادث و علت‌ها سپرده‌اند، چگونه می‌توانند به چهره کسی که عامل و مسبب اتفاقات است، توجه کنند؟