غزل شمارهٔ ۴۱۲۸

برداشت: مست‌ها مانند غنچه‌هایی هستند که دربند قبا نیفتاده‌اند، بنابراین بر سینه‌شان راهی برای دریافت نعمت‌ها و فیض هوای جدید وجود ندارد.

برداشت: ای سرو، زمان رفتن از این باغ گل‌های بهشتی نرسیده است، چرا که مشکلات و سختی‌های شهدا هنوز حل نشده باقی مانده‌اند.

برداشت: اگر در راه او زمین بخوریم، مشکلی نیست؛ چون دل ما را با تپش‌هایش در مدار عشق خود نگه داشته‌اند.

برداشت: رنگ حجاب بر چهره زیبای او می‌ریزد، مانند رنگ لاله که حنا به آن زده نشده است.

برداشت: اگر شانه‌ام درد کند، این زلف زیبایت مانند بال نسیم است و پای نسیم در جایی گیر نکرده است.

برداشت: شخصی در حالتی شاد و مستانه است و به زیبایی و آزادی خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که زخم دلش را در میان زیبایی‌هایش نشان می‌دهد و ظاهراً هیچ بندی او را از این وضعیت آزاد نمی‌کند.

برداشت: صائب اگر چه در حالت فرار و ناامیدی قرار دارد و وضعیت خوبی ندارد، اما از اینکه توانسته است هنوز دعا کند و امیدوار باشد، راضی است و این نکته او را خوشحال می‌کند.