غزل شمارهٔ ۴۱۲۶

برداشت: زیبایان دل من به زلف‌هایشان طوری گره زده‌اند که دیوانه‌ام را به راحتی به دو زنجیر بسته‌اند.

برداشت: گروهی که برای محافظت از جان خود، خود را آماده کرده‌اند و به مانند صبح که دو شمشیر در دست دارد، در حالت آماده‌باش هستند.

برداشت: عاشقان به دلیل حسادت کسانی که پیام‌رسان عشق هستند، نامه‌های خود را با دقت و احتیاط ارسال می‌کنند.

برداشت: گروهی که دست به امید و آرزوهای بلند از جهان بالایی می‌زنند، دل‌های خود را به گشایش غنچه‌ای که هنوز بسته است، وابسته ساخته‌اند.

برداشت: این کم توجهی، نتیجه لطف بی‌نهایتی است که با نیرنگ بر روی افرادی که با محبت هستند، سایه افکنده‌اند.

برداشت: در زمان جوانی و بی‌تجربگی ما، افرادی که در امور مهم تصمیم‌گیری می‌کنند، مانند گل حنا که بر روی ناخن تزئین می‌شود، به خوبی و با دقت تدبیر و برنامه‌ریزی کرده‌اند.

برداشت: در مسیر نوشیدن شراب خوش‌رنگ، مانعی برای عقل وجود دارد که شکر را در راه شیر بسته‌اند.

برداشت: کسانی که به زلف پریشان و طلایی دل بسته‌اند، از چالش‌های عقلانی و دغدغه‌های فکری بی‌خبر و آزاد هستند.