غزل شمارهٔ ۴۱۲۵

برداشت: گروهی که دلشان به زیبایی و زلف معشوق گره خورده، در ابتدا به بند و زنجیری که بر کمرشان بسته شده توجه کرده‌اند.

برداشت: در میان دریای تلخ، گروهی هستند که مانند صدف، از صحبت کردن خودداری کرده‌اند، اما از جواهرات گرانبها بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: با آرامش خاطر و آسایش زندگی کن، چرا که این جهان پر از نعمت است و درهای خوشبختی به روی تو گشوده است.

برداشت: در باغ بهشتی، در فقط بخاطر عاشقانی بسته است که به خاطر درد و ناراحتی‌های خود، از ابراز احساساتشان امتناع کرده‌اند.

برداشت: بیش از آنکه بوی گل از میان برگ‌ها به مشام برسد، پرده‌ها اسرار را به خوبی پوشانده‌اند و بیهوده است.

برداشت: به یاد داشته باش که قبل از رسیدن به روزهای خوش و شکوفایی، باید از این باغ دلفریب که ممکن است فریبنده باشد، کوچ کنی و بار و بنه‌ات را آماده کنی.

برداشت: آیینه‌های آسمان که به خاطر غبار و کدورت‌هایی که دارند، از دامن تو و دوستانت صفا و روشنی می‌گیرند.

برداشت: لاله‌ها وقتی به دامن کوهستان چسبیده‌اند، در واقع در بازی نسیم پاییزی قرار دارند و مانند یک بازیچه به نظر می‌رسند.

برداشت: در مسیرها، خاکی گذاشته شده است که برای جلوگیری از ریزش و آسیب‌دیدگی، دیوارهای زیادی را از پایین به بالا ساخته‌اند.

برداشت: این غنچه‌ها که به چیزهای بی‌ارزش دل بسته‌اند، خود را برای سوختن و نابود شدن آماده کرده‌اند.

برداشت: این بیان به این معنی است که دین زمانی به ضعف دچار می‌شود که رهبران و علمای آن، اصول و موازین شرع را نادیده گرفته و از آن دور شوند. به عبارتی، اگر دست‌اندرکاران دین از وظایف و مسئولیت‌های خود فاصله بگیرند، اساس دین تضعیف می‌شود.

برداشت: بدن خود را به ظلم نسپار، زیرا به خاطر زیبایی و دلربایی محبوبان، زنجیر عدالت به همین منظور ایجاد کرده‌اند.

برداشت: این جمله به این معناست که زخم‌ها و دردهای دل، به مراتب بیشتر از آسیب‌های ظاهری هستند. هرچند ممکن است آسیب‌های جسمی محسوس و قابل مشاهده باشند، اما درمان دردهای عاطفی و احساسی که بر دل انسان تأثیر می‌گذارد، کار بسیار دشواری است.

برداشت: افرادی که به درک عمیقی از زندگی رسیده‌اند، دیگر به سخنان خوب و بد اهمیتی نمی‌دهند و زبانشان را در این زمینه بسته‌اند.