غزل شمارهٔ ۴۱۲۳

برداشت: تلاش و اراده‌ی قوی انسان، تأثیری بزرگ و ماندگار در دنیا دارد، اما در این باغ بزرگ، هیچ درختی به اندازه‌ی یک سرو باقی نخواهد ماند.

برداشت: افراد روشنی که دارند به روشنایی می‌رسند، به سرعت از این دنیای کدر و تیره عبور می‌کنند و پس از خود هیچ نشانه‌ای از این کاروان نمی‌گذارند.

برداشت: چشم یعقوب به انتظار خبر از قاصدان مصر بسته مانده و دیگر نشانه‌ای از مهربانی و نیکی دیده نمی‌شود.

برداشت: پرندگان خوش‌نوای آوازشان را ترک وطن کرده‌اند و جز تخم‌های شکسته، هیچ چیز دیگری در این لانه باقی نمانده است.

برداشت: چشمِ سرمه‌ای به طوری می‌نگرد که آثارش مانند دوات با رنگ و شوری تازه و شیرین می‌شود و دیگر زبانی، که دانای نکته باشد، باقی نمی‌ماند.

برداشت: در باغ همیشه سرسبز بهشت، برگی از دست باد خزان باقی نمانده است.

برداشت: امروز، وقتی که می‌خواهی سخنی بگویی، قلم خود را در دوات غوطه‌ور کن و خاموشی زبان را کنار بگذار. در این زمان، دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده است.