غزل شمارهٔ ۴۱۲۲

برداشت: زمان پیری از سر گذرانده شد و دل هنوز حزین و غمگین است. تجربه‌ها روح مرا زخمی کرده و آینه‌ام در گرد و غبار باقی مانده است.

برداشت: مانند ریشه درخت که در زمین باقی می‌ماند، زندگی و امید به طول عمر هم پا برجا خواهد ماند.

برداشت: کسی به دل ما علاقه ندارد و غنچه‌ای که هنوز باز نشده، همچنان بر این درخت باقی مانده است.

برداشت: این پنج روز زندگی که مانند برق و باد می‌گذرد، غم‌های بی‌شماری را برای این دل نازک به جا گذاشته است.

برداشت: از آن سرو زیبا و خوش‌پرواز که عمرش طولانی باد، تنها یاد و نشانه‌ای برای من، انسان خاکی و حقیر باقی ماند.

برداشت: در اثر عشق و زیبایی، گل‌ها به خون دل ما آغشته خواهند شد و این مکان که یادگاری از ماست، به همین دلیل دچار تغییر و تحول خواهد شد.

برداشت: هر چه زودتر از خودت فاصله بگیر، زیرا که تاخیر باعث می‌شود درد و گزندگی تو بیشتر شود، مانند زهر که در ریشه دندان مار باقی می‌ماند.

برداشت: غم‌های من از عشق پر از شادی شد، به جز غمی که از طرف دل‌دردم من را آزار می‌دهد.

برداشت: نمی‌توان از من خواست که در دنیای مادی لذت ببرم، وقتی علامتی از عشق و محبت بر پیشانی‌ام نشسته است که از محبوبم آمده است.

برداشت: دست من از غرور و خودبزرگ‌بینی رها شده است، مانند درخت سرو که با وجود داشتن هزاران مشکل همچنان در کار و زندگی خود باقی‌مانده.

برداشت: صائب، درد و رنجی که دارم، همراهی هم‌نوا با من کافی است. کوه غمی که از روزگار بر دلم نشسته، به تنهایی کافی است.