غزل شمارهٔ ۴۱۲۰

برداشت: ساقی با یک لیوانی که در زمان سحر به ما داده، ما را از این دنیا به دنیای دیگری منتقل کرد.

برداشت: من با هر بار پیچ و تاب گرفتن، بر شدت شادی و هیجانم می‌افزایم، هر رشته‌ای که به منبع غنی آب و ثروت متصل شود.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جذابیت تو مانند یاقوتی آتشین است که باعث ذوب شدن آب می‌شود. حتی لعل (که به معنای سنگ قیمتی است) به حدی تحت تاثیر زیبایی تو قرار گرفته که آفتاب آن را به گلاب خون بدل کرده است. این بیان نشان‌دهنده‌ی شدت زیبایی و افسونگری توست.

برداشت: ما را به کوی دوست رسانیدند بی‌بال و پر، همان‌طور که پروانه‌ای به شمع می‌رسد بدون داشتن بال و پر.

برداشت: با خیر و خوشی از روی ناآگاهی مرا تحت تأثیر قرار داد و هر کسی که راجع به آمدن او به من اطلاع داد، به نوعی مرا متوجه این موضوع کرد.

برداشت: مراقب باش که تلخ و تند نشوی، چون نمی‌خواهی که با زبان شیرین و نرم خود، به وصال چیزی که دوست داری برسی.

برداشت: مردی مست و شاداب به خاطر سنگینی بار خود گرفتار شد، اما کسی که ما را متهم کرد، بر بالای ما ایستاده و ملامت می‌کند.

برداشت: از ظاهر روشن و واضح به موضوع پی بردند و دل این درخت نخل، به خوبی به رسیدن میوه‌هایش به وصل و شکوفایی دست یافت.

برداشت: در مسیر جستجوی حقیقت و رسیدن به هدف، نفس و انرژی انسان در حال از بین رفتن است و این راه را کسی دیگر نمی‌تواند به پایان برساند.

برداشت: هیچ‌کس از اهل سخن به نقص و عیب دچار نشده است؛ هر کسی که توانسته باشد پیامی شیرین و خوش را به دیگران برساند، به مانند طوطی بر لب شکر نشسته و کلامش سبز و پر بار است.

برداشت: هرچند که شاخ (درخت) به خاطر شکستگی، میوه کمتری می‌دهد، اما دل شکسته ما می‌تواند به وصال و رسیدن به ثمر نائل گردد.

برداشت: صائب مانند مرده‌ای هستم که از جای خود حرکت نکردم، هرچقدر که زمان مرا آزرده خاطر کرد.