غزل شمارهٔ ۴۱۱۹

برداشت: اگر زیبایی تو جلوه‌گری کند، درختان از ریشه‌اش جدا می‌شوند و ظهور و رشد از درختان بلند قطع می‌شود.

برداشت: کودک با دیدن تو از مادرش جدا می‌شود و مادر نیز با دیدن تو از فرزندش دور می‌افتد.

برداشت: هر جا که با دامن کشان قدم بگذاری، از ریشه درخت سروی پیوندها گسسته می‌شود.

برداشت: قبل از آنکه بندهای دلم به کلی پاره شود، لطف و نوازشی به من ارزانی دار.

برداشت: در دوران بهار، چگونه می‌توان به زنجیر و محدودیت‌ها تن داد؟ چون دیوانه‌ای که فصل خزان را فراموش کند و از زنجیرها آزاد شود.

برداشت: رهایی از قید سرنوشت کار سختی است، مانند اینکه دل از علاقه و پیوندی که به معشوق دارد جدا شود.

برداشت: آزادگی و آزادی روح مانند عسل شیرین است و برای موری که به آن دل بسته، دشوار است که از شیرینی لبان شکرین جدا شود.

برداشت: این زندگی که در نهایت به پایان می‌رسد، تا چه زمانی باید به تلاش و کوشش ادامه دهم و چند بار دیگر باید دچار مشکلات و شکست‌ها شوم؟

برداشت: انسان به اراده خود از بهشت خارج نشده است؛ پس چگونه می‌تواند از دل شاداب و خرسند جدا شود؟