غزل شمارهٔ ۴۱۱۸

برداشت: نگاه آن گل باعث می‌شود که آب از تیغ‌های تیز آن بریزد و این نشان‌دهنده‌ی زیبایی و لطافت اوست. در واقع، گل به گونه‌ای است که نه تنها زیبایی‌اش نظرها را جلب می‌کند، بلکه بر اثر این جلب توجه، احساس خجالت و شرم نیز به وجود می‌آید.

برداشت: از آن چشم خواب‌آلود، شراب ناب می‌چکد و از آن خانه باید دوری کرد، زیرا از آنجا نیز آب می‌چکد.

برداشت: اگر از درختان و باغ‌ها آب می‌چکد، ناز و زیبایی آن گل به خاطر آب‌دار شدنش است.

برداشت: اگر از گل تازه قطره‌های آب بریزد، این آب به رنگ خوش لاله است.

برداشت: تا زمانی که آرزوها در دل زنده هستند و در جگر حسرت می‌سوزند، مانند کبابی که از آن خون می‌چکد، این آرزوها همواره غم‌انگیز و دردناک خواهند بود.

برداشت: آب برای سیر کردن دل‌های تشنه کافی نیست، چگونه می‌تواند خون ما از خنجر آرامشان کند؟

برداشت: خونی که از دل بی‌تاب و دل‌شکسته می‌چکد، می‌تواند حتی سنگ سخت را هم سوراخ کند.

برداشت: بیداری من حالتی دارد شبیه به چشم‌های می‌زده معشوق، که گاهی از حالت نشئگی به خواب می‌رود و گاهی دیگر بیدار است.

برداشت: امروز چشمانم دیگر اشکی شبیه به خون نمیرم ندارد؛ زیرا این درد و زخم‌های زندگی سال‌هاست که مانند خونابه بر دل من می‌چکد.

برداشت: در محله‌ی میکده، جایی برای خساست و بخل وجود ندارد. در اینجا، از ظرف خالی آب به بیرون می‌چکد.

برداشت: چهره او در صبح مانند سیل تیره‌ای است که از نور ماه چکه می‌کند.

برداشت: چشم زخم و حسادت نمی‌تواند بر زیبایی این شعر تأثیر بگذارد، مانند شمشیری که به رغم برهنه بودنش، همچنان از آن آب می‌ریزد.