غزل شمارهٔ ۴۱۱۶

برداشت: به نظر می‌رسد که نوشته‌ها و آثار تو هیچ تغییری نکردند، زیرا این مسیر به گونه‌ای نیست که متوقف شود و ادامه دارد.

برداشت: دل را به امید رسیدن به چیزی ارزشمند و قیمتی مانند گوهر، لطیف و شفاف کردم، اما در نهایت با وجود تلاش‌هایم، دل به خودی خود به چیزی با ارزش تبدیل نشد و تنها به یک قطره آب باقی ماند.

برداشت: به اندازه‌ای که خودم را در آتش عشق سوزاندم، مانند صبح که شکوفه‌ها ظاهر می‌شوند، نتوانستم به ثمر برسم و به باروری نرساندم.

برداشت: ما از چیزی محرومیم و این به خاطر کمبود عشق و اشتیاق نیست؛ بلکه به خاطر این است که مسیر طولانی است و محدودیت‌هایی که داریم، باعث نشده که نتوانیم پرواز کنیم.

برداشت: تنها من هستم که در خانه‌ام، جایی برای فرود تو وجود ندارد، زیرا کسی نمی‌تواند تو را ببیند و از خود جدا شده باشد.

برداشت: به نادانی نگاه کن که تیر عشق آن پریزاد از دل او گذشت، به‌گونه‌ای که خود او حتی از این موضوع آگاه نشد.

برداشت: این بیت به بیان وضعیت و حسی اشاره دارد که در آن، چیزی بی‌فایده و بی‌ثمر وجود دارد که تنها سرنوشتی جز شکستن ندارد. این وضعیت به گونه‌ای است که در میان زیبایی و جذابیت، ناکامی و ناامیدی احساس می‌شود و تلاشی که صورت می‌گیرد، به نتیجه‌ای نمی‌رسد.

برداشت: دل‌هایی که از سفر خسته نشده‌اند، می‌توانند مانند آسمان، نور و زیبایی را به زندگی خود و دیگران تابانند و جهانی را که به آن نیاز دارند، روشن کنند.

برداشت: هر کسی که با صداقت و خالصانه در مسیر توحید گام برداشت، هرگز از این مسیر خارج نشد، حتی اگر راهنمایی برای او نباشد.

برداشت: وقتی که کسی در مسیر عشق خود را متعهد می‌کند و به موسیقی و نوا گوش می‌دهد، حتی اگر به هدفش نرسد و به اندازه کافی شیرینی نچشد، باز هم از این مسیر لذت می‌برد.

برداشت: در سرزمینی که طبیعتش به مانند خضری راهنماست، نشانه‌ای از نارسایی و کاستی‌های ما بروز نکرد.

برداشت: بدن ما مانند استخوانی شده است، و با وجود اینکه روزی ما از عقل و فکر ما تامین می‌شود، اما این مغرور بودن و خوشبختی از ما دور نشده است.

برداشت: اعتبار طوطی در حرف‌هایش مرا حیرت‌زده کرده است، چون هیچ کس دیگر نتوانسته به اندازه او سخن معتبر بگوید.

برداشت: به اندازه‌ای که حوادث زندگی بر سرم آوار شد، صائب نتوانست از راه دوست به جای دکانی که داشتم، فرار کند.