غزل شمارهٔ ۴۱۱۴

برداشت: هر کسی که از مشکلات و چالش‌ها فرار کند و با سر در گریبان باشد، نمی‌تواند از شادی‌ها و لذت‌های زندگی بهره‌مند شود. مثل غنچه‌ای که اگر رویش را به سمت آفتاب نگرداند، نمی‌تواند از زیبایی و نعمت باغ استفاده کند.

برداشت: دل تنگ است و منتظر لبخند معشوق است، اما نسیم به آرامی و با ناز حرکت می‌کند و غنچه‌ایی که نشانه‌ی محبت و شوق است، نمی‌تواند این احساس را به خوبی منتقل کند.

برداشت: دل‌های ساده مانند آیینه‌ای هستند که درخشش و روشنی را نشان می‌دهند. دیوانه، از حلقه‌ای که کودکان تشکیل داده‌اند، پا نمی‌کشد و جدا نمی‌شود.

برداشت: تجربه‌های سنجیده شده به نظرات عمیق‌تری منجر می‌شود و افرادی که با دقت و عقل فکر می‌کنند، هیچ‌گاه از عواطف و احساسات خود خجالت نمی‌کشند. در واقع، آن‌ها ارزش واقعی را درک می‌کنند و به راحتی از خود عیب‌جویی نمی‌کنند.

برداشت: در روز محاسبه، روز شادی و جشن است، زیرا در آن روز، کسانی که بی‌گناه هستند، مورد مؤاخذه قرار نخواهند گرفت و دیوانگی و بدی‌ها آن‌ها را به حساب نمی‌آورد.

برداشت: مژگان کسی نمی‌تواند با اشک‌های بی‌اختیار او مقابله کند، زیرا دامان سیل نمی‌تواند خارهای خار مغیلان را به خود بکشاند.

برداشت: نشان ندهید به افرادی که ارزش شما را درک نمی‌کنند. انسان‌های قانع و راضی مثل مور، از سخنان بی‌اساس دیگران تاثیر نمی‌پذیرند.

برداشت: آزاده‌ای که به عشق و هدف‌های والا می‌اندیشد، بدون بار مسئولیت‌های سنگین بر دوش، از دنیا می‌رود. او به هیچ‌کس وابسته نیست و برای کسی انتظار تشکر و احسان ندارد.

برداشت: هر کسی مثل ماه مصر باشد و پاکدامن، از روی عزیزان شرمنده نخواهد شد.

برداشت: در چشمی که سرمه‌ی حیرت را به خود می‌کشد، عشق هرگز از خواب آشفته و پریشان خارج نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که اثر و نشانی از خود در زندگی‌اش وجود دارد، صائب از دایره‌ی مستان و عاشقان خارج نمی‌شود.