غزل شمارهٔ ۴۱۱۳

برداشت: این شمع به رغم اینکه در تاریکی شبانی خاموش و ناتوان است، به خودش توجهی نمی‌کند و غم گذشته را به دوش نمی‌کشد. در واقع، این شمع به زیبایی و لطافت محیط می‌افزاید و از درد و رنج‌های خود چیزی نمی‌گوید.

برداشت: هر جا که لیلی بر روی محملی برود، مجنون نیز همراه اوست و هیچ کدورتی از بیابان به دل او نمی‌نشیند.

برداشت: دل شکسته و غمزده‌ات دیگر آرزوی داشتن تاجی از سنگ قیمتی ندارد، زیرا لطافت و زیبایی گل‌های لاله در کوه‌های بدخشان، تو را آزار نمی‌دهد.

برداشت: من از لطف و محبت تو بهره‌ای ندارم، وگرنه هیچ گیاهی وجود ندارد که از گل‌های زیبا و لطیف خود نمایان نکند.

برداشت: کسی که دلش به دیدن زیبایی‌های زندگی نمی‌افتد، در عشق و محبت دچار مشکل است و به راحتی از زوایای تلخ و سختی‌ها عبور می‌کند.

برداشت: خط زیبای تو مانند سبزه‌ای است که آب زندگی را از خود می‌چکاند. این جوان زیبا همچون خضر، چشمه حیات را نمی‌نوشد.

برداشت: مجنون از درد خارها نمی‌هراسد و در مقابل طوفان، نمی‌لرزد. او به خاطر زخم‌ها و مشکلاتی که دارد، از ادامه راه بازنمی‌گردد.

برداشت: من به خاطر ضعف و ناتوانی‌ام خوشحالم، زیرا این که نسیم ملایم و نازک درمانگر به من کمکی نمی‌کند.

برداشت: اگر بر چرخ گردون، جواهرها به وجود بیایند، تا زمانی که قطره‌ای از پای خود را به دامان نرسانید، به حقیقت نمی‌رسند.

برداشت: غم برای او مثل کوهی است که در دلش سنگینی می‌کند؛ ولی مانند یک فرد آزاد و بزرگوار که از لطف و محبت دیگران انتظار و خواسته‌ای ندارد، به این دردها بی‌اعتناست.

برداشت: اگر کسی تلخی را تحمل نکند، نمی‌تواند به شیرینی و لذت‌های زندگی دست یابد. مانند اینکه اگر سنگی را پیدا کنیم، هرچند برای به دست آوردن گوهری باارزش باشد، باید قبل از آن تلخی‌ها و سختی‌ها را پشت سر بگذاریم.

برداشت: در این بیت اشاره شده که اگر اقبال و سرنوشت به او کمک نمی‌کرد، هیچ‌کس نمی‌توانست به زیبایی و جذابیت چشمان یک فرد که با مژگانش نظرها را جلب می‌کند، مقاومت کند و در برابر آن صف بکشند. به عبارت دیگر، زیبایی چشمان او به قدری است که برای هیچ‌کس قابل مقابل نیست.

برداشت: موری که بخاطر طمع و حرص از پا درآمده، نمی‌تواند خود را به روی دست سلیمان ببرد.

برداشت: کسی که در مشکلات و سختی‌ها فرو رفته و به خود مشغول است، به بهشت و نعمت‌های آن فکر نمی‌کند و از آن‌ها توقعی ندارد.