غزل شمارهٔ ۴۱۱۱

برداشت: هر کسی که به دلیل درد و رنجش آه می‌کشد، بدون اینکه چشم زخم و حسادت کسی را داشته باشد، مانند یوسف که از چاه بیرون کشیده شد، به زودی از مشکلاتش نجات پیدا خواهد کرد.

برداشت: دل سوخته عشق بدون آه و ناله به آرامش نمی‌رسد، مانند شعله شمعی که همیشه روشن است اما در دلش حسرت و درد را احساس می‌کند.

برداشت: دود شعله نمی‌تواند زلف را به حجاب درآورد و ابر بیهوده نمی‌تواند ماه را بپوشاند.

برداشت: شمعی که می‌داند آخر کارش بی‌صدا شدن است، با شوق و امید به صبح زود منتظر است.

برداشت: زندگی هر کسی که به زحمت و نارضایتی بار دیگران را به دوش می‌کشد، برای دیگران سنگینی می‌آورد.

برداشت: در مهمانی، شمعی که به خاطر زیبایی و جذابیت تو روشن است، به طور مداوم در حال نفس‌نفس زدن و آه کشیدن است.

برداشت: شخصی که از دیدن من پنهان شده و ترسیده، برای اینکه خود را نشان دهد، با اعتماد به نفس و خیال راحت به چالش من می‌آید.

برداشت: در این بیت، شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که جذبه و طمع به پایین افتاده و بر روی زردی و زیبایی روبندند، و اینکه این کهربا از خاک و کاه، زیبایی و ارزش خود را می‌کشد. به طور کلی، بیانگر این است که زیبایی و جاذبه‌ای که باید در او جای گیرد، تحت تأثیر موارد عادی و بی‌اهمیت قرار گرفته است.

برداشت: از شوق و عشق، چهره‌ات مانند آفتاب درخشان و تابان است، و اشک‌هایم به یاد تو، زیبایی‌های دلبرانه‌ام را به تصویر می‌کشند.