غزل شمارهٔ ۴۱۰۹

برداشت: بانوی کلفت با چشمان بیدار و هوشیار خود، با تلاش روزنه‌ای را از دودی که بر فضا حاکم است باز می‌کند، اما این کار بیشتر موجب آزار و دردسرش می‌شود.

برداشت: کسی که در این دنیا به کار و تلاش می‌پردازد، به اندازه‌ی درک و فهم خود زحمت می‌کشد و مانند سوزنی است که در مسیر راهروها، خارها را از پای دیگران برمی‌دارد.

برداشت: دل من به خاطر حرف‌های مردم به شدت زخمی شده است و انگار می‌خواهد خود را به جایی دور و خطرناک بکشاند تا از این رنج و آزار دور شود.

برداشت: بی‌نقش شو تا آینه‌ای که تصویر آن معشوق را به نمایش می‌گذارد، از زنگار و کدری پرندگان گرانبها پاک شود.

برداشت: هر سختی و مشکلی که در زندگی وجود دارد، با زیبایی‌ها و لذت‌های دل‌انگیز به سرعت حل و آسان می‌شود.

برداشت: اگر غباری از کدورت و فاصله بین ما و تو ایجاد کند، دست‌یابی به آن آرزو و خواسته‌ام دشوار خواهد بود.

برداشت: عشق برای حسن ضروری بود و او به هیچ چیز نیاز نداشت. حسن یوسف با چه زیبایی و نازهایی که توجه خریداران را به خود جلب می‌کند.

برداشت: در هیچ شرایطی نمی‌توان از نامردمان در امان بود، زیرا آنها همواره به دنبال آسیب رساندن هستند و مانند ماری که بر روی زمین رد می‌گذارد، اثر خود را باقی می‌گذارند.

برداشت: خوبی و زیبایی گل، با وجود خارهایش در تضاد است. آدمی که از حسن خلق برخوردار است، ممکن است به خاطر این حسن خلق، سختی‌ها و آزارها را بیشتر تحمل کند.