غزل شمارهٔ ۴۱۰۶

برداشت: پیرمردی که عشق را با خود دارد و به زندگی خود راضی است، به قدری استوار و قوی است که می‌تواند حلقه‌ای از دو برابر قامتش را دور گردن آسمان بیندازد.

برداشت: در صورتی که بتوان قناعت و اقتصاد را رعایت کرد، بهتر است که انسان به ننگ و ذلت تن دهد تا اینکه برای تأمین نیازهای خود به دیگران وابسته باشد و از آن‌ها طلب یاری کند.

برداشت: انسان به تنهایی نمی‌تواند به هدف‌هایش برسد، مگر اینکه نیرویی خاص او را کمک کند و به جلو سوق دهد.

برداشت: به اطمنان به نیکی و پاکی خود دلخوش نباش، زیرا همان‌طور که دانه‌ای که پاک شده در آسیا آزار می‌بیند، تو نیز تحت تاثیر دنیای ناپاک و ظلم‌های آن قرار خواهی گرفت.

برداشت: در سفر به دور دنیا، هیچ چیز و هیچ دشواری نیافتیم که بتواند ما را به خود مشغول کند یا ما را متوقف کند.

برداشت: دلم به شدت آسیب دیده است و این درد به قدری عمیق است که حتی اجازه نمی‌دهد که کسی از درد و رنجش رها شود.

برداشت: در این دوره turbulent، هیچ‌کس در امنیت کامل نیست؛ مگر اینکه کسی خود را به جایی که رضایت و آرامش وجود دارد، برساند.