غزل شمارهٔ ۴۱۰۱

برداشت: زمانی که چهره‌ی تو به رنگ می زیبا شد، شبنم بر روی گل به خاطر تأثیری که از تو گرفته، مانند عرق نمایان شد.

برداشت: هرکس که به زیبایی و جذابیت آن جوان نگاه کند، در هر بار که او را تماشا می‌کند، احساس می‌کند که به اندازه یک سرو، بلند و باوقار شده است.

برداشت: زندگی کوتاه است به خاطر اینکه انسان‌ها در مورد آن صحبت می‌کنند. خضر، که نماد جاودانگی و زندگی طولانی است، به خاطر اینکه حال و وضعیتش را پنهان کرده، مدت زیادی باقی مانده است.

برداشت: در یک یا دو هفته‌ای، وقتی که ماه کامل به نیمه رسید، هلال ماه خود را آماده نشان دادن کرد.

برداشت: در زمانه ما دیگر جواب سلام دادن به کسی که سؤال نمی‌کند، رسم نیست. برعکس، نشان دادن محبت و ارتباط با دیگران اهمیت بیشتری دارد.

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته است که کینه و نفرت را از دل خود پاک کند، اما این آب تیره در جام من به شکلی زلال و پاک تبدیل شده است.

برداشت: در زندگی، هرچقدر زیبایی‌های محبوبم بیشتر می‌شود، به همان اندازه از آن زیبایی‌ها کاسته می‌شود، همان‌طور که سایه عمر من همواره از زوال و نابودی بیشتر می‌گردد.

برداشت: در هر گره‌ای که وجود دارد، دست‌هایی پنهان و نادیده، به کار هستند. این تصویر بیانگر ارتباط بین کلام و عمل است، حتی وقتی که زبانی وجود ندارد یا بی‌صداست.

برداشت: هیچ‌کس از عمق وجودم حقیقت من را نشنید، هرچند که بدنم به اندازه یک خلال دندان نازک و شکننده شده است.

برداشت: صائب، زیبایی بی‌نظیر او چه تاثیری روی دل می‌گذارد، مثل آینه‌ای که نشان‌دهنده تمام زیبایی‌ها و نکات ظریفی است که به نوعی درس زندگی را به ما می‌آموزد.